یک دونده, اولین جمله ای که از ایشون شنیدم :هر طور در مورد خودت فکر کنی دیگران در مورد تو همانطور فکر می کنند.*** و اخرین جمله تا الان:اینقدر از این شاخه به اون شاخه نپر!!!*** محمد مهدی کبریتی : این نیز بگذرد*** مجتبی ثاقب: رنگین کمان از آن کسانیست که تا آخرین قطره زیر باران می مانند.*** محسن بهزادمنش: از دل نرود هر آنکه از دیده رود***. مرجان سالاری: همیشه فکر می کردم پشت دیوارهای بلند آدمهای بزرگ زندگی می کنند،ولی حالا می دانم که بلندی دیوارها به خاطرکوچکی آدمهاست *** مهدی استاجی: صبح ماجرای ساده ایست،گنجشک ها بیخود شلوغش کرده اند.***ریحانه صباغ طبسی: به هر جایی که رسیدید ...سپس رویایی بزرگتر بسازید...این رمز بقای شادی و زندگی است.*** Greetings to the authors of the international marketing group blog.Please send your beautiful words for me through the blog post for inclusion in this section.Thanks-Sabbagh Tabasi

عبرت و تغییر - وبلاگ گروهی بازاریابی بین الملل
X
تبلیغات
رایتل
یکشنبه 3 بهمن‌ماه سال 1389

عبرت و تغییر

چند روز پیش در تلویزیون حرف جالبی را از یکی از کارشناسان شنیدم که مرا به فکر فرو برد.

ایشان بیان میکرد :در ایران زمانیکه نوزادی پا به عرصه ی دنیا می گذارد ،در گوش نوزادمان اذان می گوییم ولی در ژاپن اگر نوزادی به دنیا بیاید پدر و مادرش در گوش نوزاد حرفی را زمزمه می کنند که تا ابد، هم باعث پیشرفت نوزاد و هم باعث پیشرفت کشورشان می شود!آنها به نوزاد میگویند تو در کشوری به دنیا آمده ای که نفت،گاز و زمین مساعد ندارد ،برای اینکه گرسنه نمانی و زنده بمانی باید در جامعه ماهرانه کار کنی.

به نظر من اگر در ایران هم فرهنگ کار درست،مهارت و تخصص وجود داشت و از همان ابتدای کودکی به افراد آموخته می شد،ایران وضعیتش خیلی بهتر از الان می بود. مگر چه چیز باعث شد که ما مسلمانان ایرانی به نماز،روزه و دینمان پایبند شدیم؟مگر نه اینست که چون از کودکی به ما آموختند که اگر دینت را درست انجام ندهی نه دنیای خوبی داری و نه آخرت خوب؟ اگر همین طور به افراد جامعه ی ایران آموخته میشد که اگر دنبال کار نباشی و کارت را به نحو احسن انجام ندهی به بیچارگی و فلاکت دچار می شوی و باعث عقب افتادگی خود و جامعه میشوی و همچنین اگر کار کردن و دوری از راحت طلبی به ما آموخته شود و از درست کار نکردن و تخصص و مهارت نداشتن در کارها،ترس از عقب ماندگی،گرسنگی و ...داشتیم،و اگر حمایت ها و دلسوزی های افراطی پدر و مادرمان کمتر می بود و اگردرکشورمان به نفت و گازی که داشتیم اکتفا نمیکردیم  در حال حاضر شاید کشور ما به خاطر داشتن منابع و نیروی کار نخبه،کمی پیشرفت کرده بود.

مگر یکی از خصوصیات انسان این نیست ،به چیزی که در اختیار دارد اکتفا نمیکند و به دنبال اهداف بالاتر میرود تا بهترین را به دست آورد؟ پس چرا ما باید به منابع محدودی که داریم اکتفا کنیم و همین باعث عقب افتادگیمان شود؟

به نظر شما آیا میشه از این وضعیت نجات یافت و ایران از نظر کار مثل ژاپن شود؟؟؟

«منبع:جرقه ی ذهن»





Powered by WebGozar

تماس با ما